Co wchodzi do wartości celnej towaru?

Podstawowa metoda: wartość transakcyjna

Zgodnie z art. 70 unijnego kodeksu celnego podstawową metodą jest wartość transakcyjna, czyli cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana.

Metoda ma określone warunki. Znaczenie mogą mieć między innymi ograniczenia dotyczące dysponowania towarem, dodatkowe świadczenia na rzecz sprzedawcy oraz powiązanie kupującego i sprzedającego. Powiązanie nie wyklucza metody automatycznie, ale wymaga oceny, czy wpłynęło na cenę.

Co może podlegać doliczeniu do ceny?

Jeżeli poniższe elementy ponosi kupujący i nie zostały ujęte w cenie, art. 71 UKC może wymagać ich doliczenia. Zakres zależy od konkretnej transakcji.

• Transport i ubezpieczenie do miejsca, w którym towar jest wprowadzany na obszar celny Unii, oraz związane z tym koszty załadunku i manipulacyjne.
• Prowizje i pośrednictwo, z wyjątkiem prowizji od zakupu spełniającej warunki wyłączenia.
• Pojemniki i opakowanie, obejmujące materiały oraz robociznę.
• Towary i usługi dostarczone przez kupującego bezpłatnie albo po obniżonej cenie do produkcji importowanego towaru, na przykład formy, narzędzia, materiały lub prace projektowe wykonane poza UE.
• Niektóre tantiemy i opłaty licencyjne, jeżeli dotyczą wycenianych towarów i ich zapłata stanowi warunek sprzedaży.
• Część wpływów z późniejszej odsprzedaży, jeżeli przypada sprzedającemu.

Doliczeń dokonuje się na podstawie obiektywnych i wymiernych danych. Jeżeli koszt dotyczy wielu produktów albo obejmuje odcinek unijny i pozaunijny, potrzebny może być uzasadniony podział.

Czego nie wlicza się do wartości celnej?

Art. 72 UKC wskazuje elementy, które mogą być wyłączone, jeżeli są wyodrębnione od ceny towaru i spełniają właściwe warunki. Należą do nich między innymi:

• transport po wprowadzeniu towaru na obszar celny Unii;
• prace budowlane, instalacyjne, montażowe, konserwacja lub pomoc techniczna wykonane po przywozie;
• określone odsetki wynikające z pisemnej umowy finansowania;
• opłaty za prawo do reprodukcji importowanych towarów w Unii;
• prowizja od zakupu;
• należności celne i podatki pobierane w Unii z powodu importu.

Transport, ubezpieczenie i warunki Incoterms

Warunki Incoterms pomagają ustalić, które koszty ponosi sprzedawca, a które kupujący, lecz same nie wyliczają wartości celnej. Przy EXW transport bywa rozliczany oddzielnie, natomiast przy CIF część transportu i ubezpieczenia może być już w cenie. Za każdym razem trzeba sprawdzić faktyczne rozliczenie.

Jeżeli przewóz kończy się w Polsce, a miejscem wprowadzenia do UE jest port lub przejście w innym państwie, warto oddzielić odcinek do granicy celnej UE od dalszego transportu. Do wartości celnej co do zasady wchodzi część do miejsca wprowadzenia.

Co, gdy nie ma sprzedaży lub metoda transakcyjna nie może być użyta?

Przy bezpłatnych próbkach, przesunięciu własnych towarów, najmie albo transakcji, w której cena nie może zostać zaakceptowana, wartość może wymagać ustalenia według metod zastępczych z art. 74 UKC. Stosuje się je w określonej kolejności: wartość towarów identycznych, podobnych, metoda dedukcyjna, kalkulowana, a następnie metoda ostatniej szansy.

Określenie na fakturze „no commercial value” nie oznacza, że towar nie ma wartości celnej. Organ nadal potrzebuje podstawy do jego wyceny.

Checklista dokumentów do wartości celnej

1. Faktura i umowa. Sprawdź cenę, walutę, rabaty, warunki płatności i Incoterms.
2. Dokumenty transportowe. Zbierz fakturę frachtową i podział kosztu, jeżeli trasa obejmuje odcinek po wejściu do UE.
3. Ubezpieczenie i opakowanie. Ustal, czy zostały już ujęte w cenie.
4. Prowizje oraz opłaty licencyjne. Zweryfikuj umowy z pośrednikami i właścicielami praw.
5. Aporty kupującego. Sprawdź materiały, narzędzia, formy i projekty dostarczone producentowi.
6. Powiązania i rabaty. Przygotuj podstawę rabatu oraz informacje o relacji stron.